Tibetaanse Rots- en Klifgravure

Tibet is niet alleen beroemd om zijn prachtige uitzichten, maar ook bekend als een land met talloze bijzondere menselijke landschappen. Als een oud volk dat zijn oorsprong vindt in het stenen tijdperk, hebben Tibetanen diepe gevoelens voor stenen, die in het verleden in de meeste van hun dagelijkse activiteiten terug te vinden waren. Als je een reis naar Tibet plant, kun je veel historische overblijfselen van steen vinden, vooral enkele waardevolle klif- en rotsgravures. Als de kristallisatie van kunst en wijsheid zijn deze kunstwerken geweldige geschenken uit de oudheid.

Tibetaanse Rotsgravure

Als een populaire kunstvorm in Tibet staat rotsgravure bekend om zijn verfijnde kunstwerken, uitgehouwen in enorme bergen of steile kliffen. Met het grootste oppervlak en het grootste aantal rotsschilderingen is de Yaowangshan Rotsgravure, ten zuidwesten van het Potalapaleis in Lhasa, de beroemdste in Tibet. Er bevindt zich een groot aantal stenen beelden op de klif van het westelijke deel van Yaowangshan, met een lengte van ongeveer 2 kilometer uit de Tubo-dynastie. Als je van een afstand kijkt, lijkt Yaowangshan zeer imposant, als een natuurlijk museum van steengravures. De meeste gravures daar hebben als thema Boeddha's, bewakers van het boeddhisme en eminente monniken. Met ruwe en eenvoudige stijlen zijn deze afbeeldingen vol mysterie.

Mani Stenen

Iedereen die naar Tibet reist, valt het op dat er zoveel altaren zijn gebouwd met stenen. Waar dienen deze altaren voor? Dit soort altaar heet Mani Stenen. “Mani” komt van het schitterende mantra van zes lettergrepen “Om mani Padme Hum” in het boeddhisme. Elke steen is meestal gegraveerd of beschilderd met boeddhistische geschriften of de afbeelding van Tibetaanse goden. Volgens de Tibetaanse cultuur zijn deze alomtegenwoordige stenen uitdrukkingen van de dromen, gevoelens en hoop van de lokale bevolking. Ze worden gebruikt voor zegen tijdens een kora en om de slechte ideeën van pelgrims recht te zetten. De vrome Tibetanen geloven dat als ze doorgaan met het graveren/schilderen van het Sanskriet mantra van zes lettergrepen dat ze dag en nacht zingen, deze stenen magische krachten kunnen krijgen en de gelovigen geluk en voorspoed brengen. Naarmate de tijd verstrijkt, worden steeds meer van deze stenen langs de weg gelegd en vormen ze unieke menselijke bezienswaardigheden. Vooral in sommige dorpen ver weg van steden en kloosters spelen mani stenen een belangrijke rol in het spirituele leven van de lokale bevolking.

Volgens de Tibetaanse legende worden sommige plaatsen, zoals de bergpas, de ingang van een dorp en het waterbron gebied, meestal beheerst door boze geesten. Het plaatsen van Mani Stenen hier kan deze demonen onderdrukken en vrede brengen op het land. In de Tibetaanse traditie gelooft men dat zowel mensen als hun vee niet mogen stoppen wanneer ze een bergpas oversteken, anders worden ze ziek. En ze zullen hun hoed afzetten, hun handpalmen samenvoegen en een steen op de Mani Stenen stapelen om te bidden voor zegen. Tijdens Tibetaanse festivals zullen de pelgrims zanba, tarwekorrels en hooglandgerstwijn over de Mani Stenen strooien om te bidden voor vrede en geluk.