Tibetaanse hemelbegrafenis gebruik

Hemelbegrafenis is een Tibetaans gebruik waarbij mensen de lichamen van hun geliefden verzorgen. Dit dodentitueel houdt in dat het lichaam naar een aangewezen plek in de bergen wordt gebracht, waar het achtergelaten wordt voor de gieren. De boeddhisten in Tibet geloven dat de ziel onsterfelijk is en de dood slechts het begin van een nieuw leven. In plaats van het lichaam op natuurlijke wijze te laten vergaan, is het beter om het te schenken aan een ander leven en de ziel te bevrijden van het lichaam, zodat deze kan reïncarneren. Deze methode wordt veel gebruikt door gewone Tibetanen.

Het proces van de Tibetaanse hemelbegrafenis

Aangezien dit een zeer belangrijk boeddhistisch gebruik is, moet elke stap worden uitgevoerd volgens de boeddhistische begrafeniswetten. Hieronder volgen de stappen tijdens de hemelbegrafenis:

Voorbereiding

De Tibetanen behandelen het lichaam van de overledene met respect om een soepele overgang van de ziel uit het lichaam te vergemakkelijken. Na de dood wordt het lichaam voorzichtig gewikkeld in een witte traditionele doek. Het lichaam wordt vervolgens in een schoongemaakte hoek in het huis gelegd waar de overledene woonde. Volgens de traditie mag het lichaam niet worden verstoord, omdat dit de overgang van de ziel naar de wedergeboorte zou kunnen onderbreken.

Het lichaam blijft maximaal vijf dagen in huis, waarna het moet worden afgevoerd. Tijdens deze periode nodigt de familie monniken of lama's uit die de heilige geschriften aan de doden voorlezen. Men gelooft dat het voorlezen de ziel uit het lichaam verdrijft en het reinigt van wereldse zonden.

Verwijdering van het lichaam

De laatste stap om de ziel tot rust te brengen, is het lichaam aan de gieren te voeren. De gieren worden in Tibet beschouwd als heilige vogels omdat ze alleen dode wezens verorberen. De familie van de overledene kiest daarom een dag voor de hemelbegrafenis, die ze een 'geluksdag' noemen.

Er gebeuren verschillende dingen op de geluksdag. Het lichaam wordt uitgepakt en in foetushouding gebogen om de wedergeboorte in een andere wereld te symboliseren. De dragers worden dan opgeroepen om het lichaam naar de begraafplaats te brengen.

De begraafplaats bevindt zich meestal in de bergen, ver weg van woonwijken. De drager deponeert het lichaam van de overledene, meestal zijn er meerdere, op de begraafplaats en gebruikt moerbeirook om de hongerige gieren aan te trekken. De lama's bidden terwijl de gieren de lijken verorberen.

Hemelbegrafenis en het Tibetaans boeddhisme

De beoefening van de hemelbegrafenis is gerelateerd aan de opkomst van het Tibetaans boeddhisme en de invloed van de Indiase cultuur. Het werd rond het einde van de 11e eeuw door de Indiase monnik Tamba Sanjee naar Tibet gebracht. Hij pleitte voor dit begrafenisgebruik en ging persoonlijk naar het hemelbegrafenisplatform om soetra's voor te lezen voor de doden. Hij promootte dit als een verdienste die het offer van Sakyamuni en het voeden van tijgers nabootst, wat de zonden van een leven kan verlossen en de reïncarnatie van de ziel ten goede kan komen. Het wordt erkend door de Tibetanen en is een gebruik geworden dat verweven is met boeddhistische overtuigingen.

In de Tibetaanse cultuur wordt geloofd dat gieren heilige vogels zijn. In tegenstelling tot andere roofvogels zoals adelaars en haviken, doden gieren hun prooi niet. Ze wachten tot het dier sterft voordat ze erop neerdalen. Daarom worden gieren in het Tibetaans Dakini genoemd, wat vrouwelijke godheden betekent die in de lucht lopen. Wat betreft hemelbegrafenissen gelooft het Tibetaans boeddhisme dat het aansteken van moerbeirook een kleurrijke weg effent en de Dakini respectvol uitnodigt naar het hemelbegrafenisplatform. Het lijk wordt gebruikt als offer om de goden te aanbidden, biddend om de zonden van de overledene tijdens zijn leven te verlossen en de goden te vragen hun zielen naar de wedergeboorte te brengen.

Tijdens de hemelbegrafenisceremonie is het het meest gunstige teken als de gieren zich onmiddellijk op het lijk storten en het snel opeten. Het betekent dat de doden geen zonde meer hebben en het leven opnieuw zal beginnen. De doden zouden alle verdiensten en deugden hebben verworven. Als het niet is opgegeten, betekent het daarentegen dat de overledene tijdens zijn leven een grote zonde heeft begaan en de ziel moeilijk kan reïncarneren. De familieleden zullen bijzonder pijn en ongemak ervaren. Ze verbranden de overblijfselen in aanwezigheid van lama's en monniken die de geesten van de doden zegenen met gebeden en gezangen. De gezangen zijn bedoeld om de geest van de doden uit het lichaam te bevrijden en het van al zijn zonden te reinigen.

Taboes rond de Tibetaanse hemelbegrafenis

De Tibetaanse hemelbegrafenis, als een traditionele begrafenispraktijk, kent strikte taboes en regels. Ten eerste zijn er drie categorieën mensen die geen hemelbegrafenis mogen ondergaan: ouderen boven de 90 jaar of kinderen onder de 10 jaar; degenen die misdaden hebben begaan zoals moord, brandstichting of zelfmoord door te springen, evenals degenen die leden aan besmettelijke ziekten; en daarnaast mensen die vroeger als smid of slager werkten. Afgezien van deze speciale groepen mogen anderen wel een hemelbegrafenis ondergaan. Het gebruik maakt geen onderscheid tussen rijk of arm, hoog of laag status.

Tijdens de hemelbegrafenisceremonie is het streng verboden dat vreemden de begraafplaats naderen, omdat hun aanwezigheid de ziel van de overledene in de 'Bardo'-toestand kan verstoren, wat een soepele reïncarnatie in de weg staat. Bovendien nemen de familieleden van de overledene niet deel aan de ceremonie om te voorkomen dat de ziel blijft hangen in hechting aan de aardse wereld, wat de toegang tot de cyclus van wedergeboorte zou kunnen belemmeren. Om respect te tonen en verstoring te voorkomen, wordt buitenstaanders ten zeerste aangeraden de hemelbegrafenisceremonie niet zonder toestemming te bezoeken of te bekijken.

Video over hemelbegrafenis

Normaal gesproken is het erg verdrietig om over de dood van een familielid te horen. Maar tegen ieders verwachting in voltooit de meester van de hemelbegrafenis het hele proces met een glimlach en gelach. Tibetanen geloven dat een goed humeur de duisternis van de doden kan verdrijven en hen naar wedergeboorte kan leiden.

Hier is een korte video over de hemelbegrafenis die je misschien meer inzicht geeft.

Hemelbegrafenisplatforms in Tibet

Momenteel zijn er verschillende grote hemelbegrafenisplatforms in Tibet. Het meest beroemde platform is het Drigung Til klooster, gelegen in de regio Maizhokunggar; andere bekende plaatsen waar nog hemelbegrafenissen plaatsvinden zijn het Samye klooster in Lhoka en het Sera klooster aan de rand van Lhasa. De Larung Gar boeddhistische academie is ook een zeer beroemd hemelbegrafenisplatform in het Tibetaanse gebied, gelegen in Sertar County.

Van de drie platforms is die van Drigung Til het hoogste en grootste, bijna zo hoog als het torenhoge Drigung Til klooster. In het Tibetaans betekent het de plaats van het eeuwige leven. Volgens de legende kondigde de stichter van het Drigung Til klooster, Jigten Sumgon, voordat hij stierf aan de wereld aan: 'Ik heb Gods openbaring ontvangen om een hemelbegrafenisplatform te bouwen in het Drigung Til klooster. De lijken die hier naartoe worden gestuurd, kunnen rechtstreeks het hemelse rijk binnengaan en onsterfelijk worden...

Andere dodentitueel in Tibet

Naast de genoemde hemelbegrafenis zijn er nog andere dodentitueel in Tibet, zoals stoepa-begrafenis, vuurbegrafenis, waterbegrafenis, aardebegrafenis, boom begrafenis en klifbegrafenis, die sterk beïnvloed zijn door de Bön-religie en het Tibetaans boeddhisme. Welk ritueel wordt gebruikt, hangt af van de klasse en de waarzeggerij van de lama's.

Stoepa-begrafenis

Als het heiligste dodentitueel is de stoepa-begrafenis alleen voorbehouden aan de Dalai Lama, Panchen Lama of de levende Boeddha. Het lichaam van de eerbiedwaardige lama wordt op een speciale manier behandeld, zodat het niet gemakkelijk kan vergaan. Soms wordt het lichaam bedekt met goud en saffraan. Uiteindelijk wordt het lichaam in de stoepa geplaatst. Het materiaal van de stoepa geeft de klasse van de lama aan.

Waterbegrafenis

Waterbegrafenis is een andere manier om met het lichaam om te gaan. Verschillende plaatsen hebben verschillende opvattingen over waterbegrafenissen. Sommige mensen beschouwen het als een manier voor de lagere klasse. Andere mensen beschouwen het als een heilig dodentitueel, vergelijkbaar met een hemelbegrafenis.

Vuurbegrafenis

Vuurbegrafenis wordt altijd gebruikt voor monniken en aristocraten. Het lichaam wordt verbrand op hout en de as wordt in een pot gedaan. De familie kan het mee naar huis nemen en begraven. Soms wordt het in de rivier verstrooid. De as van de heilige levende Boeddha wordt echter verzameld in een kleine toren met veel kostbare voorwerpen.

Boom begrafenis

Als een kind sterft, gebruiken Tibetanen deze manier om met het lichaam om te gaan. Deze manier wordt voornamelijk gebruikt in de regio Nyingchi in Tibet. De familie plaatst het lichaam van het kind in een houten kist. Om te voorkomen dat het door anderen wordt gezien, wordt de kist naar een afgelegen gebied met dicht bos gebracht.

Aardebegrafenis

Aardebegrafenis staat lager in aanzien dan de eerder genoemde begrafenissen. Vroeger was aardebegrafenis erg populair onder Tibetanen vóór de komst van het boeddhisme. Maar daarna werd de aardebegrafenis vervangen door de hemelbegrafenis. De aardebegrafenis wordt beschouwd als een mindere manier om met een dode om te gaan die aan een ziekte is overleden of door moord is omgekomen. Daarom is het dode lichaam niet schoon genoeg om aan de gieren te voeren. Alleen op deze manier kan het dode lichaam van de ziekte afkomen en de beproevingen in de hel doorstaan.

Klifbegrafenis

De laatste begrafenis manier is om het lichaam in een grot in een klif te plaatsen. Deze manier wordt voornamelijk gebruikt in Zuid-Tibet. De hoogte van de grot is ongeveer honderden meters.