Manisteen - Mystieke Tibetaanse Volkskunst

In Tibet zie je gemakkelijk veel altaren op heuvels, langs kruispunten, meren en rivieroevers, opgestapeld met stenen en platte keien. Zo’n altaar heet een manistenen hoop, gemaakt van manistenen. De meeste manistenen zijn gegraveerd met het zeslettergrepige dharaniman, mantra’s, ogen (in het boeddhisme staat dit voor mentale waarneming), godenbeelden, gelukssymbolen, enzovoort. Het zijn meesterwerken van de Tibetaanse volkskunst.

De Oorsprong van de Manisteen

"Mani" komt uit de Sanskriet soetra "het zeslettergrepige dharaniman" (Om Mani Padme Hum). Omdat de steen gegraveerd is met "mani", noemen mensen het kortweg "Manisteen". Veel mensen denken dat de Manisteen een afgeleide is van het Tibetaans boeddhisme, maar dat klopt niet helemaal. Voordat het boeddhisme zich naar Tibet verspreidde, hadden Tibetanen hun eigen inheemse religie, de bönreligie. Dit is de oorspronkelijke religie in Tibet, die natuurlijke stoffen en natuurverschijnselen aanbidt zoals de lucht, aarde, bergen en water, en gelooft in animisme. Destijds beschouwden mensen bergen en rotsen zelfs als een uiting van mysterieuze en angstaanjagende krachten. Daarom stapelden ze Manistenen op bij hun woonplaatsen, aan meren en bergpassen, om eerbied te tonen aan godheden en zo leiding en bescherming te verwachten. Nadat het boeddhisme zich naar Tibet verspreidde, nam het, om te integreren met de bönreligie, ook de oude gewoonten en tradities over van het bouwen van stenen hopen om de berggod te vereren. Alleen is er iets veranderd in de uitdrukkingen en inhoud. Manistenen worden dan gegraveerd met boeddhistische symbolen en patronen zoals mantra’s, soetra’s, boeddha-afbeeldingen en verschillende boeddhistische symbolen. Het boeddhisme combineerde met de lokale bönregio en werd bijgewerkt tot het Tibetaans boeddhisme in Tibet.

Met een grote diepgang aan esthetische factoren en kenmerken is de Manisteen een unieke Tibetaanse houtsnijkunst geworden. Vrome Tibetaanse pelgrims geloven dat zolang ze het zeslettergrepige dharaniman op de stenen graveren en dag en nacht de woorden zingen, die stenen bovennatuurlijke geesten zullen mogelijk maken en hen geluk en blijdschap zullen brengen. Terwijl mensen de steen blijven graveren, hopen steeds meer manistenen zich op, die Manistenen hopen en Manistenen muren vormen.

De Functie van Manistenen

In vroege tijden had de Manisteen vele functies en doeleinden. Sommige werden gebouwd als een woonplaats voor de Boeddha’s, om de vrede en welvaart van stammen en families te verzekeren en rampen af te wenden; sommige werden gebouwd om goden te aanbidden en verdiensten te verzamelen; sommige waren geografische grenzen tussen stammen en dorpen; daarnaast waren er Manistenen bij bergpassen, bruggen en hoofdwegen, om voor de veiligheid van de plek te bidden.

Tot op de dag van vandaag voegen Tibetanen, wanneer ze langs Manistenen komen, er meestal een klein steentje aan toe, wat gelijk staat aan het een keer reciteren van de soetra’s. Naarmate de Manistenen toenemen, stijgt de hoop constant. Sommige van de Manistenen vormen heuvels, en veel van zulke heuvels verbinden zich tot heilige muren. De muren worden beschouwd als de grens tussen de mensenwereld en de godenwereld, en ook als verbindings- en aansluitpunten.

De Do’s en Don’ts

Als je tijdens je reis een manistenen hoop tegenkomt, benader deze dan met eerbied. Klim nooit op de manihoop, want dit kan worden gezien als respectloos tegenover de godheden en lokale overtuigingen. Neem ook geen stenen mee—elke steen draagt een specifiek gebed of zegen, en het verplaatsen of verwijderen ervan kan de heiligheid van de manihoop verstoren. Maak je foto’s, vermijd dan acties of houdingen die als respectloos kunnen worden beschouwd—zoals op een manihoop zitten of je voeten erop richten. Dit gedrag kan aanstootgevend zijn voor de lokale bevolking en hun overtuigingen.

Volgens de traditie loop je met de klok mee rond de manihoop, alsof je in stilte de begeleiding van het lokale geloof en cultuur volgt.

De Vormen en Inhoud van Manistenen

De vorm van de Manisteen is over het algemeen vierkant of rond in de onderste helft, terwijl de bovenste helft wordt opgestapeld als een kegel of heuvel, wat zijn oorsprong vindt in de verering van torenhoge bergen en berggoden op het Qinghai-Tibet plateau. De meeste Manistenen worden op ossenhoorns, geitenhoorns of hele yakschedels geplaatst; sommige steken zelfs cipressentakken of stokken in de stenen, die zwaarden voorstellen, of hangen een strook stof aan de takken of stokken, die zielen voorstellen. En kleurrijke gebedsvlaggen werden bovenop of rond de manistenen gehangen, wat het mooi en mysterieus maakt.

De inhoud van de gravures op Manistenen was vroeger vooral met de bön-aanbiddingsgedachte van grafieken en symbolen, zoals de zon, maan, draak, vis, vogel, beest, swastika, enz. Met de opkomst van het boeddhisme veranderden de thema’s en inhoud van de steengravures geleidelijk in soetra’s, bezweringen (zeslettergrepige dharaniman), Boeddha’s, Bodhisattva’s, eminente monniken, boeddhistische pagodes, enz.

De Beroemdste Manisteen Locaties

In de ogen van het Tibetaanse volk zijn de stenen op het plateau heilig en heeft de Manisteen de geesten van goden. Er zijn ook veel beroemde locaties gerelateerd aan Manistenen op het Qinghai-Tibet plateau.

Jiana Manistenen Stad -- Het is gelegen in Yushu County, provincie Qinghai. Het is de grootste manistenen hoop ter wereld met een oppervlakte van twee voetbalvelden groot. Gesticht in 1715 door de eerste Rinpoche (ook bekend als de levende Boeddha) van Jiana, heeft de manistenen stad een geschiedenis van meer dan 240 jaar, met in totaal 2,3 miljard soetra stenen.

Qamdo Manisteen Berg -- Het is gelegen in een dorp aan de kant van het Heichang Pad in oostelijk Tibet, met een geschiedenis van meer dan 600 jaar. Deze Manisteen berg heeft een hoogte van meer dan 20 meter en de omtrek van zijn basis is ongeveer 1 li. Deze berg werd opgestapeld door Tibetaanse boeddhisten die lange tijd veel rijkdom en moeite schonken. Het is een soort symbool dat hun toewijding aan Boeddha en het goede toont.

Guge Manisteen Muur -- Het is gelegen in de ruïnes van de Guge Koninkrijk site in Tibet, met een geschiedenis van 700 tot 800 jaar. De Manisteen Muur is meer dan duizend meter lang en ingelegd met duizenden Manistenen flagstones, die gebogen zijn met kleurrijke en verfijnde boeddhistische beelden, soetra’s, spreuken en patronen, die de welvaart weerspiegelen van de oude Zhang-Zhuang beschaving en de culturele kenmerken van het Tibetaans boeddhisme in de latere periode.

Conclusie

De Manisteen is meer dan alleen een gebeitelde rots—het is een diepe uitdrukking van Tibetaans spiritueel geloof, artistiek erfgoed en culturele continuïteit. Van zijn oude bön-oorsprong tot zijn integratie met het Tibetaans boeddhisme, weerspiegelt de Manisteen de diepe eerbied die Tibetanen hebben voor de natuur, goddelijkheid en het nastreven van zegeningen.