Tibetaanse Cultuur
De Tibetaanse cultuur heeft zich door de eeuwen heen ontwikkeld via voortdurende uitwisseling en integratie met andere etnische tradities. Het is een uniek en kostbaar onderdeel van zowel de Chinese als de wereldcultuur. Geworteld in de oude Zhangzhung-beschaving van westelijk Tibet en Turkse invloeden uit het stroomgebied van de Yarlung Zangbo-rivier, kreeg het geleidelijk vorm op het Qinghai-Tibet Plateau.
Tegen de 7e eeuw na Christus, tijdens de regering van Songtsen Gampo, kwam het boeddhisme vanuit China, India en Nepal Tibet binnen, wat uiteindelijk leidde tot het Tibetaans boeddhisme. Diepgaand gevormd door de boeddhistische filosofie, is de Tibetaanse cultuur nauw verweven met het Tibetaans boeddhisme, wat het dagelijks leven, waarden en artistieke expressie beïnvloedt.
Onze gids voor de Tibetaanse cultuur biedt inzichten in dit rijke erfgoed – met onderwerpen als tradities, religie, feesten, geschiedenis, kunst, eten, etiquette, taal en meer – en weerspiegelt de opmerkelijke diepgang en verfijning die de Tibetaanse cultuur in de loop der tijd heeft bereikt.
Thee in Tibet zou door Prinses Wencheng als bruidsschat zijn meegebracht. Door de geschiedenis heen hebben de mensen hier een Tibetaans dieet ontwikkeld, waarvan boterthee een gezonde drank is, bekend om zijn voedingswaarde en unieke bereidingswijze. Boterthee geeft veel calorieën, wat helpt tegen de kou in hooggelegen gebieden. Het is een zeer geschikte thee in Tibet. Tot op heden heeft de theecultuur op het Tibetaans plateau zich meer dan duizend jaar ontwikkeld.
Door de verschillen in natuurlijke omstandigheden, gebruiken, culturele tradities en dialecten op het Qinghai-Tibet Plateau, heeft de Tibetaanse Opera zich ontwikkeld tot verschillende varianten en scholen. De Tibetaanse Opera ontstond 600 jaar geleden, 400 jaar eerder dan de Peking Opera, en wordt daarom wel een levend fossiel genoemd. De kunst van de Tibetaanse opera is afgeleid van de Tibetaanse opera, die via monniken en pelgrims naar de Tibetaanse gebieden in Qinghai, Gansu, Sichuan en Yunnan werd verspreid. Het heeft zich ook verspreid naar India en Bhutan.
Gebedsvlaggen werden vanaf de Bon-religie gebruikt als talismannen om Tibetanen te beschermen tijdens de oorlog. Ze zijn bedrukt met boeddhistische geschriften. De lokale bevolking gelooft dat elke keer dat de gebedsvlaggen in de wind wapperen, dit betekent dat er een soetra wordt gereciteerd en goede wensen worden overgebracht. Om deze reden worden lange gebedsvlaggen op winderige plaatsen gebonden, zoals hoge passes en rivieroevers; korte gebedsvlaggen worden op de takken van bomen voor pleinen en kloosters gebonden.
Luchtbegrafenis is een traditionele manier van begraven in Tibet. Na de dood wordt het lichaam in stukken gesneden en naar een speciale plaats gebracht om aan gieren te voeren. Het is niet de enige vorm van begrafenis, maar het is de meest populaire manier om de doden te verwerken in Tibet.
Zandmandala, དཀྱིལ་འཁོར། in het Tibetaans, is de meest verfijnde boeddhistische kunst in Tibet. De monniken in het klooster gebruiken gekleurd zand om tijdens belangrijke religieuze evenementen hun ideale boeddhistische wereld te schilderen. Ze kunnen er dagen of zelfs maanden aan schilderen.
