Tibetaanse Kalender

De Tibetaanse kalender is een traditionele kalender die veel wordt gebruikt in Tibet. Hun exacte zonnedatum wordt elk jaar een paar maanden van tevoren berekend door astrologen van Mentse Khang, ook wel het Tibetaans Medisch en Astrologisch Instituut, dat verantwoordelijk is voor het onderzoek naar Tibetaanse geneeskunde en het berekenen van de Tibetaanse kalender.

In de Geschiedenis

Volgens de geschiedenis werd meer dan 3.000 jaar geleden door het Tibetaanse volk een unieke kalender gecreëerd die wordt gebruikt om de dag, maand en het jaar te berekenen aan de hand van de wassende en afnemende maan. Honderden jaren later leerden degenen die in Bonpo (de oorspronkelijke religie in Tibet) geloven, de exacte dag van de winterzonnewende te berekenen en dit tot het begin van een jaar te maken. Dit legde de basis voor de verscheidenheid aan festivals in Tibet. In de 7e eeuw kwamen Prinses Wen Cheng en Prinses Jin Cheng achtereenvolgens naar Lhasa in Tibet om te trouwen en brachten de Chinese Traditionele Kalender naar dit oude land. Vanaf dat moment maakte de Tibetaanse kalender gebruik van de maankalender en de hindoeïstische kalender. Het werd in de Yuan-dynastie een individuele kalender die Hemelse Stammen, Aardse Takken en de vijf elementen bevatte. Na eeuwen van ontwikkeling is de Tibetaanse kalender een volwassen systeem geworden.

En de Tibetaanse kalender is beïnvloed door drie systemen. Een daarvan is Sri Kalachakra Tantra (Tijdwiel Tantra), dat zich in 1027 na Christus vanuit het Sanskriet naar Tibet verspreidde. Het tweede is het maansysteem dat door Prinses Wen Cheng van de Tang-dynastie werd gebracht. Het laatste is het elementaire zonnesysteem, dat bepaalt dat het nieuwe jaar in december valt. De drie systemen harmoniseren zon- en maanfactoren in de Tibetaanse kalender.

Combinatie van de Tibetaanse Kalender

De Tibetaanse kalender is een combinatie van de maankalender en de zonnekalender. Het jaar dat uit 354 dagen bestaat, wordt volgens de kalender in vier seizoenen verdeeld. In tegenstelling tot de meeste andere tradities begint een jaar met de winter en eindigt het in de herfst. Twaalf maanden zijn opgenomen in één jaar en de eerste maand is hetzelfde als de Chinese Traditionele Kalender. Een maand omvat 30 of 29 dagen. De eerste wordt de grote maand genoemd, terwijl de laatste de kleine maand wordt genoemd. Ze wisselen elkaar af en een extra, de zogenaamde schrikkelmaand, wordt aan de kalender toegevoegd om de relatie tussen maanden en seizoenen aan te passen. Volgens de Tibetaanse kalender wordt een jaar niet in vier gelijke delen verdeeld, omdat het tijdsbereik van elk seizoen is gebaseerd op de standen van de zon aan de hemel. Over het algemeen is de winter het langste seizoen, dan de lente, de herfst en de zomer. Elke 60 jaar telt de Tibetaanse kalender opnieuw volgens de traditie die van oudsher is doorgegeven. Bovendien kunnen de 24 perioden van het zonnejaar erg nuttig zijn bij het voorspellen van het weer in Tibet op lange termijn, de planeetbeweging en de eclips.

Verspreiding en Gebruik

Naast Tibet wordt de Tibetaanse kalender ook gebruikt door mensen die in sommige gebieden wonen, zoals een deel van de westelijke regio's van China en Bhutan. Het biedt een leidraad voor dagelijkse routines zoals reizen, trouwen en begrafenissen, omdat mensen daar geloven dat bijna elke dagelijkse activiteit op het juiste moment moet worden gedaan. Veel gezegden die afkomstig zijn van de activiteiten van astronomische waarnemingen en lokale legendes zijn in de kalender opgenomen. Ze zijn gemakkelijk te onthouden en verspreiden zich onder de Tibetanen.

De Tibetaanse kalender wordt door Tibetanen veel gebruikt om allerlei problemen in hun dagelijks leven op te lossen. Niet alleen voor het vinden van de wet van de natuur en het universum, maar ook voor het verband tussen de vooruitgang bij de behandeling van ziekten en klimaatverandering. Het wordt ook gebruikt voor de weersvoorspelling. De Tibetanen hebben sinds de oudheid verschillende manieren ontdekt om het weer te voorspellen door het observeren van de planten, dieren, rivieren, sterren, de vorm en kleur van wolken en de richting van de wind. Ze zullen enkele oude boeken raadplegen om te zien of er volgend jaar een natuurramp kan plaatsvinden, zoals sneeuwstormen, aardbevingen en overstromingen. Bovendien zullen de Tibetanen hun landbouw regelen volgens de activiteiten van trekvogels zoals koekoeken, wilde ganzen en zwaluwen. Als een prachtig geschenk van de oude generatie, is deze unieke kalender een schat die een grote hulp kan zijn voor Tibetanen en zelfs de hele mensheid.

Onderscheid tussen Tibetaanse en Chinese Kalender

De Tibetaanse kalender bevat ook veel unieke elementen van China, zoals vijf elementen, zeven sterren, acht diagrammen, Jiugong, Chinese dierenriem en geomantisch voorteken.

De vijf elementen zijn niet onbekend voor mensen die geïnteresseerd zijn in de Chinese cultuur. Goud, Hout, Water, Vuur, Aarde, de vijf elementen die worden beschouwd als de bron van het leven. En Chinese mensen gebruiken twaalf dieren om elk jaar te labelen. Hetzelfde geldt voor de Tibetaanse kalender. Echter, vanwege de verschillende lengtes van de maanden en de verschillende begindata van het jaar, zijn de Tibetaanse en Chinese systemen niet hetzelfde voor het tellen van de dagen, maanden en jaren. Dus, verwar de twee niet.

Volgens de Tibetaanse kalender bestuurt elk element twee jaar, terwijl één dier slechts één jaar labelt. Vervolgens, wissel naar de volgende. Bijvoorbeeld, het jaar 2018 was een Aarde – Honden jaar, dan was 2019 een Aarde – Varken jaar. Elke zestig jaar is een cyclus. In 1027 na Christus verspreidde de Sri Kalachakra Tantra (Tijdwiel Tantra) zich vanuit het Sanskriet naar Tibet. Zo werd 1027 gedefinieerd als het eerste jaar van de Tibetaanse kalender. Dat jaar was een Vuur-Konijn jaar. Daarom is het Vuur-Konijn jaar altijd het eerste jaar van de zestigjarige cyclus in de Tibetaanse kalender.