Powiat Purang
Purang (Burang) należy do Regionu Ngari w Tybecie w Chinach. Znajduje się w południowo-zachodniej części Tybetu, w południowej części Ngari, pomiędzy Górami Gangdise a Himalajami, przy granicy między Chinami, Indiami a Nepalem. Powiat Purang ma wyjątkową topografię – leży w dolinie rzeki Mabja Zangbo (Pawiej) między pasmami Abi Gamin a górą Gurla Mandhata (górą Namonanyi). To „miejsce otoczone ośnieżonymi górami” w regionie Ngari. Oryginalne znaczenie słowa „Puran” w języku tybetańskim jest bardzo osobliwe – oznacza „jeden włos”. Podobno nazwa nawiązuje do wąskiego krajobrazu Doliny Rzeki Mabja Zangbo.
Rzeka Mabja Zangbo
Rzeka Mabja Zangbo (Rzeka Pawia) jest jedną z „czterech świętych rzek”, które wzięły początek w Ngari. Jest też ważnym źródłem Gangesu, najświętszej rzeki w Indiach. Po uformowaniu magicznej Doliny Rzeki Mabja Zangbo, rzeka przepływa do Nepalu przez przełęcz Niti w powiecie Puran. Tam zmienia nazwę na rzekę Ghaghara (Karnali), by ostatecznie wpaść do Gangesu (Gangi) w Indiach.
W Ngari Dolina Rzeki Mabja Zangbo jest rzadkim regionem o niskiej wysokości nad poziomem morza – tylko 3900 metrów. W porównaniu ze średnią wysokością 4000 metrów w Ngari, wysokość powiatu Puran jest bardzo mała. Co więcej, przełęcze wycięte przez rzekę wpuszczają ciepłe, wilgotne powietrze z Zatoki Bengalskiej, tworząc przyjemny, płaskowyżowy mikroklimat. Są tam złote pola rzepaku, zielone pola jęczmienia, bujne drzewa i krystalicznie czyste strumienie. Na rozległym i mroźnym płaskowyżu Ngari wygląda to tak, jakby bóstwo zdziałało tu cud, pozostawiając ludziom krainę czarów.
To sprawia, że wielu turystów, którzy w Ngari cierpią z powodu objawów wysokościowych, wybiera odpoczynek w Purang, gdzie dolegliwości znacznie się zmniejszają. Jeśli źle się poczujesz na górze Kailash, możesz pojechać do powiatu Purang, około 120 kilometrów, 2 godziny drogi. Po drodze miniesz turkusowo-błękitne Jezioro Duchów Rakshastal i święte jezioro Manasarovar. Potem możesz kontynuować podróż na południe, wzdłuż długiej, wąskiej doliny rzecznej przecinającej faliste szczyty Himalajów. Wysokość spada, a gdy zobaczysz pasmo Himalajów z rzędami 6-7-kilometrowych, ośnieżonych gór rozpościerających się przed tobą, przejedź kolejne dziesięć kilometrów i dotrzesz do powiatu Purang.
Port Purang
Port Puran to tradycyjny port handlu przygranicznego z długą historią. Główne przełęcze handlowe to Zherwa, Lipulekh, Tinkar itp. Import i eksport w porcie Puran oparty jest głównie na wzajemnym handlu lokalnych społeczności. Port prowadzi handel od maja do października każdego roku. Po zimowych śniegach, które zamykają góry, handel jest zawieszany.
Z Purang do Nepalu i Indii prowadzi więcej niż jeden szlak. Mówi się, że jest ponad 20 górskich dróg łączących z zewnątrz. Najpopularniejszym przejściem granicznym jest granica chińsko-nepalska w Zherwa. Położone na zboczu na północnym brzegu rzeki Mabja Zangbo, Zherwa to naturalna wioska należąca do wsi Kejia. Po drugiej stronie rzeki leży wioska Hilsa w Nepalu (hilsā), u podnóża gór. Łączy je most, a odległość w linii prostej to zaledwie kilkaset metrów. W Simikot, siedzibie powiatu, znajduje się lotnisko, skąd helikoptery transportują pielgrzymów zmierzających do Świętej Góry i Jeziora do wioski Hilsa. Port graniczny Zherwa jest więc używany głównie jako port wjazdu/wyjazdu dla Nepalczyków i Indusów udających się oddać hołd Kailash. Ponadto Hindusi i dżiniści podążają na północ przez przełęcz Tinkar podczas pielgrzymki do góry Kailash i jeziora Manasarovar.
Transport
W powiecie Purang zbudowano specjalną autostradę łączącą Shigatse z Ngari. Na wschodzie można nią dojechać bezpośrednio do Lhasy (1206 kilometrów) przez Shigatse; lub na północy dotrzeć do Urumczi przez miasteczko Shiquanhe i skręcić na szosę Xinjiang-Tybet; na południu dzieli ją około 20 kilometrów od granicy chińsko-nepalskiej. Z Shiquanhe do Puran kursuje autobus, podróż trwa 6-8 godzin. Podróżni z Chin mogą też łapać stopa lub jechać samochodem. Turyści zagraniczni mogą wynająć tylko samochody z licencją turystyczną.
Turystyka
Najlepszy czas na odwiedzenie Purang to okres od czerwca do sierpnia, kiedy pola pełne dojrzałych plonów, zwietrzała żółta ziemia i srebrne ośnieżone szczyty tworzą kontrast. Ukazują harmonię i jedność człowieka z naturą.
Trasa turystyczna Purang
Góra Kailash → góra Namonanyi → jezioro Manasarovar → jezioro Rakshastal → klasztor Kejia → klasztor Xianbolin → powiat Purang
Góra Kailash
Góra Kailash (6656 m) w języku tybetańskim oznacza „skarb ośnieżonych gór”. Szczyt ma unikalny kształt – jest kopulasty i pokryty śniegiem przez cały rok. Z każdej strony wygląda jak ogromna, lodowo-śnieżna piramida górująca nad innymi szczytami. Dla wyznawców hinduizmu, buddyzmu, dżinizmu i religii bon jest najwyższą wartością i centrum całego świata. Móc udać się do Puran i oddać hołd Kailash to największe błogosławieństwo w życiu.
Jezioro Manasarovar
Jezioro Manasarovar leży 20 kilometrów na południowy wschód od góry Kailash i na północ od ośnieżonego szczytu Namunani. Ma wysokość 4588 metrów i maksymalną głębokość 70 metrów, co czyni je najwyżej położonym jeziorem słodkowodnym na świecie. Klasztor Chiu, położony na zachodnim brzegu świętego jeziora, jest najlepszym miejscem do oglądania Manasarovar.
Jezioro Rakshastal
Znane jako jezioro duchów, jezioro Rakshastal (4574 m) znajduje się niedaleko jeziora Manasarovar. W rzeczywistości święte jezioro Manasarovar i jezioro duchów Rakshastal były pierwotnie jednym jeziorem. Z powodu zmian klimatycznych jezioro cofnęło się, a poziom wody opadł – oddzieliło je tylko wąskie wzgórze. Co dziwne, po rozdzieleniu Rakshastal stopniowo stało się jeziorem słonym, podczas gdy Manasarovar, oddalone o rzut beretem, pozostało słodkowodne.
Góra Namonanyi
Góra Namonanyi (7694 m) znajduje się w zachodniej części Himalajów, znana lokalnie jako „Matka Boga” lub „Góra Bogini”. Znajduje się tam największa grupa lodowców w Himalajach. Patrząc na górę Namonanyi u stóp góry Kailash, widać majestatyczne ośnieżone szczyty sięgające nieba we mgle i chmurach, olśniewające widoki.
Wieś Kejia
Wieś Kejia ma ponad 1000-letnią historię. Jej centrum stanowi klasztor Kejia, otoczony i połączony wiejskimi domami. Starożytna tybetańska opera Kejia jest przekazywana do dziś – to tysiącletnia wieś nad brzegiem rzeki Mabja Zangbo.
Świątynia Kejia
Świątynia Kejia została zbudowana na początku XII wieku. Mieści posąg Bodhisattwy Mandżuśri, pobłogosławiony przez słynnego mnicha Rinczena Sangpo. Legenda głosi, że posąg przechodził tędy w drodze do Gar, gdy Budda nagle powiedział, żeby tu został. Dlatego zbudowano tu wielką salę sutr, aby czcić posąg Buddy. Świątynia stała się później ważnym przybytkiem na granicy Chin, Indii i Nepalu, wspólnie czczonym przez wyznawców z tych trzech krajów.
Świątynia Xianbolin
Świątynia Xianbolin była pierwszą dużą świątynią w Ngari. Została zbudowana na początku XVII wieku, za panowania piątego Dalajlamy, Lobsanga Gjaco, i podlega pod klasztor Drepung z sekty Gelug w Lhasie. Stojąc na szczycie góry, widać otaczające ośnieżone góry i dolinę rzeki Mabja Zangbo z zielonym krajobrazem.