Lulang-bos

Met een hoogte van 3.700 m is de Lulang-boszee een typische plateau-bergweide, een smalle strook land met een lengte van 15 kilometer en een gemiddelde breedte van 1 kilometer.

De hele boszee van Lulang bestaat uit groene struiken, zoemende sparren en pijnbomen aan beide zijden en in het midden is een nette, uniforme weide, met daarin kronkelende beken, kabbelende bronnen en diverse bloeiende wilde bloemen van Sleutelbloem, Aster, Graspruimbloem, Pedicularis, enz., met toevoeging van verspreide houten hekken, houten huizen, houten bruggen van boeren en herders die er in volgorde wonen, vormt de Lulang-boszee een zeer vredige en sierlijke afbeelding, evenals een sprookjesland met landschappelijke schoonheden in verschillende seizoenen.

Lulang betekent in de Tibetaanse taal Drakenvallei of een plaats die “men zal zijn thuisland niet meer missen”. In werkelijkheid staat de Lulang-boszee bekend als een sprookjesland met landschappelijke schoonheden waar de goden wonen. Elke lente van april tot juni is het een seizoen van volop bloeiende azalea's over de hele bos en weide, wat een groot aantal bergvogels aantrekt; in de zomer, gouden graangolven met verfrissende briesjes; in de herfst veranderen bladeren van bomen van groen naar geel en vervolgens naar rood van de bergvoet tot de top aan beide zijden, behalve de groenblijvende dennen op de helling; en in de winter, verre naakte toppen die bedekt zijn met zuiver witte sneeuw, evenals de prachtige gletsjers, verfraaien ze het oerbos van Lulang en zijn dorpen en beken. Voortdurend veranderen witte wolken en mist van vorm boven de boszee, soms in de vorm van galopperende paarden, soms als luie yaks, soms snel rennend en soms vrij langzaam als een enthousiaste jongen of een sierlijk meisje.

De lokale bevolking verspreidt zich over de weide in Lulang-bos samen met de wilde dieren en vormt een dromerig paradijs waar de onsterfelijken wonen. Toeristen hier zijn altijd slaven van het prachtige natuurlijke landschap.